ونتیلاتور یا دستگاه تنفس مصنوعی

ونتیلاتور
دستگاه تنفس مصنوعی یا ونتیلاتور ساخت شرکت بنت مدل ۸۴۰

ونتیلاتور یا دستگاه تنفس مصنوعی چیست ؟

دستگاه تنفّس مصنوعی یا وِنتیلاتور (به انگلیسی: Medical ventilator) دستگاهی است که کار تنفس را برای بیمارانی که به‌طور موقت یا دائم دچار مشکلات تنفسی هستند انجام می‌دهد. به عبارت دیگر در ریه می‌دمد و درنگ می‌کند و بازدم خودبخود انجام می‌شود. آغاز تهویهٔ مصنوعی با لوله‌گذاری تراشه فراهم می‌شود. پس از آن با استفاده از دستگاههای پیشرفته که امروزه تحت کنترل ریز پردازنده‌ها هستند تنفس مصنوعی برای بیمار شروع می‌شود.

ونتیلاتور از نظر لغوی به چه معناست؟

vent= حرکت آزادانه گاز( هوا) به داخل یا خارج .

ventilatorدستگاهی است که عبور هوا به داخل ریه ها و خارج کردن آن را امکان پذیر می سازد.

تاریخچهٔ کاربرد ونتیلاتور

تاریخچهٔ تنفس مصنوعی به حدود ۸۷۰ سال پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. در سال ۱۵۳۰ پاراسلسوسِ سوئیسی، با به کاربردن دَم آهنگری و گذاشتن آن در دهان بیمار و دمیدن آن، به ریه‌ها هوا رساند. فارست برد آمریکایی نخستین دستگاه تنفس مصنوعی مدرن بنام Bird Mark 7 را در دوران جنگ جهانی دوم ابداع کرد. در ایران کاربرد ونتیلاتور پیشینه‌ای بیش از ۵۰سال دارد. از نخستین دستگاه‌ها دستگاهی بود که ساخت شرکت بِنِت است. امروزه پیشرفته‌ترین مدل این سازو کارها در بیمارستان‌های ایران به کار می‌رود.

یك ونتیلاتور چگونه كارمیكند؟

كار ونتیلاتور وارد كردن هوا به درون ششها با استفاده از یك سری محاسبات كه میزان تركیب اندازه های مختلف فشار و اكسیژن را در هوای ورودی به شش ها تنظیم می كند.هم چنین میتوان سرعت تنفس.حجم ومقدار مواد مصرفی را تغییر داد.
پس از این كارها ماشین هوارا وارد لوله های ونتیلاتور می كند تا بوسیله ی لوله ها هوا را وارد ریه ها كند.

 

خلاصه عملکرد دستگاه ونتیلاتور

ونتیلاتور دستگاهی است که تنفس را برای بیمارانی که به طور طبیعی قادر به تنفس نبوده یا احتیاج به کمک دارند ، فراهم می نماید. تهویه بر پایه دمیدن هوا و آزاد گذاشتن ریه ها به طور دوره ای استوار است که توسط ونتیلاتور انجام می گیرد.
در واقع تهویه عبارت است از دمیدن هوا به داخل ریه و خالی شدن آن به طور متناوب. از سوی دیگر بازدم یک عمل غیرفعال بوده و انجام آن به خاصیت الاستیک ریه هایی که هنگام دم متسع شده اند ، بستگی دارد. بنابراین کار ونتیلاتور در اصل ایجاد یک دم است و اگر فرصت کافی به ریه ها داده شود ، این هوا در حین بازدم خود به خود از ریه ها خارج خواهد شد. در فاز دم ، ونتیلاتور فشار و فلوی تنظیم شده را اعمال می کند ، دستگاه های خاصی نیز مقدار مناسب فلوی تنفس و الگوی زمانی بین دم و بازدم را کنترل می کنند.
ونتیلاتور با استفاده از یک فشار مثبت ریه ها را باد می کند ، فشار در داخل ریه ها متناسب با حجم گاز افزایش می یابد ، این فشار مثبت توسط لوله های مخصوص به ریه ها منتقل می شود. در بعضی ونتیلاتورها یک سوییچ جهت تعویض فاز از دم به بازدم در داخل دستگاه وجود دارد. در بعضی دیگر برگشت الاستیک سینه به طور طبیعی خروج گاز در هنگام بازدم را باعث می شود. البته در مدل های دیگر ، فشاری کمتر از اتمسفر باعث ایجاد فشار منفی در فاز بازدمی می شود.

تقسیم بندی ونتیلاتورها به دو صورت انجام می گیرد ؛

اول از جهت چگونگی طراحی ونتیلاتور برای مکانیزم تهویه ، به این معنی که دستگاه دارای چه مُد تهویه ای است و این که این حالات بر چه اساسی تقسیم بندی می شود.
در تقسیم بندی حالات تهویه هوایی می توان گفت دسته ای از آنها کلاسیک هستند که تمامی ونتیلاتورها دارا هستند (مثل SIMV) و دسته دیگر حالت هایی که مخصوص خود کمپانی سازنده ونتیلاتور است.
نوع دوم تقسیم بندی از این جهت است که ونتیلاتور بیمار را در چه محدوده سنی حمایت می کند. این بسیار مهم است که محدوده کاری ونتیلاتور از جهت سن بیمار مشخص باشد. حتی کسی که درخواست ونتیلاتور می کند ، باید دقیقاً مشخص کند که ونتیلاتور را برای چه منظوری می خواهد استفاده کند.

ابتدا با چند اصطلاح آشنا شویم:
– حجم جاری: حجم هوای دمی و بازدمی در هر تنفس عادی و مقدار آن حدود ml 500 در یک مرد جوان سالم است.
– حجم تنفس در دقیقه: مقدار کل هوایی که در هر دقیقه وارد مجاری تنفسی می شود و برابر با حاصلضرب حجم جاری در تعداد تنفس در دقیقه است.
– نسبت “I:E”: نسبت زمان دم به بازدم.
– PEEP: فشار مثبت راه هوایی در انتهای زمان بازدم.

انواع ماشین‌های تهویهٔ مصنوعی

۱. ونتیلاتورهای فشار منفی

نخستین ماشین‌های تهویهٔ مصنوعی‌ای که اولین بار در همه‌گیری فلج اطفال طرح‌ریزی و ساخته شدند و مورد استفاده قرار گرفتند. این وِنتیلاتورها به‌شکل محفظه‌ای هستند که تمامی اطراف قفسهٔ سینه یا بدن (به‌جز سر و گردن) را می‌پوشانند. در زمان دَم، هوای درون محفظه تخلیه شده، منجر به ایجاد فشار منفی در درون محفظه گردیده، پس از آن موجب کشیده شدن دیوارهٔ قفسهٔ سینه به بیرون و اتساع آن می‌شود.

مزایا

  1. نیازنداشتن به وجود راه هواییِ مصنوعی و پیشامدهای پس از آن.
  2. اصلاح اکسیژناسیون در بیماران دارای تنفس ارادی همراه با کاهش کیفیت و کارایی تنفس مانند بیماری‌های مزمن انسدادیِ ریه.
  3. کاهش نیاز به استفاده از شل‌کنندهٔ عضلانی.
  4. کاهش کار تنفس در درمان متناوب برای حمایت از تهویه به‌صورتی‌که عضلات تهویه‌ای بتوانند استراحت کنند.

معایب

  1. استریل کردن و حفظ استانداردهای بهداشتی با آن سخت است.
  2. موجب کاهش تحرک بیمار و زمینهٔ ابتلاء به عوارض ناشی از بی‌حرکتی می‌شود.
  3. فشار منفی ایجادشده در زیر محفظه موجب بروز عوارض برروی سایر سیستم‌ها (دستگاه‌های) بدن می‌شود.
  4. انجام مراقبت‌های پرستاری از بیمار در زیر وِنتیلاتور مشکل است.
  5. در هر نوع نارسایی تنفس نمی‌توان از آن استفاده کرد.
  6. نوع جلیقه‌ایِ آن می‌تواند موجب زخم فشاری شود.

۲. ونتیلاتورهای فشار مثبت

وِنتیلاتورهای فشار مثبت در زمان دَم، گاز را با فشاری بیشتر از فشار اتمسفر به درون ریه‌ها به جریان انداخته، یک فشار آلوئولی مثبت ایجاد می‌کند و موجب گستردگی و اتساع قفسهٔ سینه می‌شوند. در این نوع تهویه، تعبیه و قراردادن راه هواییِ مصنوعی یا همان لولهٔ تراشه یا تراکستومی کاف‌دار٬ ضروری است تا جریان هوا با حجم موردنظر به‌طور کامل در زمان دَم با فشار مثبت وارد ریه‌ها شود. این نوع وِنتیلاتورها چهار فاز اصلی دارند که بایستی کامل گردد تا یک سیکل وِنتیلاتوری برای بیمار فراهم آید:

  1. دَم
  2. تغییر دَم به بازدم
  3. بازدم
  4. تغییر از بازدم به دَم

انواع ونتیلاتورهای فشار مثبت

  1. ونتیلاتورهای فشار ثابت
  2. ونتیلاتورهای حجم ثابت
  3. ونتیلاتورها ی زمان ثابت
  4. ونتیلاتورهای فرکانس بالا

ونتیلاتورهای فشار ثابت

این ونتیلاتورها حجم جاریِ تحویلی را زمانی پایان می‌دهند که فشار راه‌های هواییِ بیمار به حد ازپیش‌تنظیم‌شده برسد؛ بنابراین، با تنظیم مقادیر بالاترِ فشار برروی دستگاه، می‌توان حجم بیشتری را به ریه‌ها رساند. فشار راه‌های هوای بیمار در این نوع تهویه ثابت (برابر با فشار تنظیمی برروی دستگاه) و حجم متغیر است.

ونتیلاتورهای حجم ثابت

در این ونتیلاتورها مرحلهٔ دَم یا جریان گاز به داخل ریه‌ها زمانی پایان می‌پذیردد که حجم ازپیش‌تنظیم‌شده برروی دستگاه، در داخل ریه‌ها گنجانده شود. ونتیلاتور رساندن حجم را تا رسیدن به حجم تنظیمی ادامه خواهد داد که یکی از مزیت‌های بارز این مُدهاست، زیرا پیش از سایر مدها توانایی کنترل تهویه و اکسیژناسیون را دارد و حجم ازپیش‌تنظیم‌شده را (با فشارهای متفاوت) به ریه‌های بیمار تحویل می‌دهد و همین مزیت دلیل کاربرد گسترده از این ونتیلاتورها در کنترل بیماران دچار اختلالات حاد تهویه‌ای است. از معایب این ونتیلاتور این است که ممکن است فشار راه‌های هوایی را در حد مقادیر خطرناک بالا برده و بیمار را در معرض خطر ابتلاء به باروتروما قرار دهد.

ونتیلاتور زمان ثابت

به‌دلیل تحت کنترل بودن زمان، سرعت جریان بایستی جوری تنظیم شود که حجم جاری موردنظرِ در آن زمان وارد ریه‌ها شود. از این ونتیلاتورها بویژه در تهویهٔ ریهٔ کودکان و نوزادان استفاده می‌شود.

حجم جاری = سرعت جریان × زمان

ونتیلاتورهای فرکانس بالا

از ونتیلاتورهای نوینی هستند که می‌توانند حجم‌های جاری کوچک (۵–۱ میلی‌لیتر بر کیلوگرم یا در حدود ۵۰ تا ۱۰۰ میلی‌لیتر بر کیلوگرم) را با فرکانس بالا (از ۱۵۰ سیکل در دقیقه یا ۲۰ دور در ثانیه) در اختیار ریهٔ بیمار قرار دهند.

 

بیمارانی که به ونتیلاتور نیاز دارند

به طور کلی هر بیماری که سیستم تنفسی وی نتواند پاسخگوی نیازهای تنفسی اش باشد ، نیازمند سیستم کمک تنفسی است و عمد تاً به بیماریهای قلبی_ریوی برمی گردد.این دستگاه را معولاً در بخش های icu, ccu, nic   و البته اورژانس می یابید.

هر كس چه مدت میتواند از ونتیلاتور استفاده كند؟

بیمار میتواند از ونتیلاتور برای ساعت های زیادی وحتی چندین سال استفاده كند.معمولآ اگر شخص برای بیش از۲هفته به ونتیلاتور نیاز داشته باشد.این امكان وجود دارد كه لوله های ونتیلاتور به گردن بیمار وصل شود.

ریسك های ونتیلاتور چه هستند؟

برخی از ریسكهای ونتیلاتور مربوط به زمانی است كه لوله های ونتیلاتور در دهان یا بینی بیمار قرار می گیرد این فرایند لوله گذاری نامیده می شود.
درطی ان دندانها ممكن است صدمه ببیندوخون ریزی وعفونت هم ممكن است پیش بیاید ولی صدمه دیدن دیگر ساختمان ها بسیار بعید است.
برخی افراد نمی توانند باور كنند  كه برای تمام طول عمرشان به این دستگاه(ونتیلاتور) نیازمند هستند.وبدن انها توانایی ادامه حیات بدون وجود ونتیلاتور را ندارد.این مسئله برای بیمار و خانواده ی او بسیار سخت ودرداور است.در این گونه موارد گفتگو با پزشك معالج وتصمیم گیری در مورد نحوه ی استفاده از ونتیلاتور بسیار حائز اهمیت است.ونتیجه ی بهتری را برای بیمار به همراه خواهد داشت

فیزیولوژی

همه سلولهای زنده بدن ، اکسیژن(o2)  را به مصرف رسانده و دی اکسید کربن تولید می کند. اکسیژن به سلولها منتقل شده و دی اکسید کربن حاصل از سلولها ، از طریق سیستم گردش خون منتقل می شود. اکسیژن مصرف شده خون توسط سلولها نیاز به جایگزین شدن و دی اکسید کربن تولید شده در خون نیز به خارج شدن دارد.
این عمل جایگزینی اکسیزن و خارج شدن دی اکسید کربن توسط ریه ها صورت می گیرد.اکسیژن هوای فرو برده شده به داخل ریه ها به خون منتقل شده و دی اکسید کربن از طریق سیستم گردش خون به ریه ها باز گردانده می شود تا در آنجا دفع گردد.
هوای دمیده شده به داخل ریه ها شامل ۷۹ درصد نیتروژن، ۲۰٫۹۶ درصد اکسیزن و ۰۴/ ۰ درصد دی اکسید کربن بوده و هوای بازدم خارج شده از ریه ها شامل ۷۹ درصد نیتروژن ، ۱۷ درصد اکسیژن ، و ۴ درصد دی اکسید کربن است.

مدهای ونتیلاتور

ippv: دراین مد، ونتیلاتور طوری تنظیم شده است که حجم گاز تعیین شده را در سرعت مشخصی تحویل دهد صرف نظر از اینکه وضعیت بیمار چطور است. این تهویه حجمی است. وقتی که حجم تعیین شده تحویل داده شد، بازدم برای خارج شدن هوا شروع می شود. از آنجائیکه سازندگان و مدل‌های متفاوت ونتیلاتور وجود دارد،ippv به عنوان cmv یا vc نیز شناخته می‌شود.

simv: این مد بیش از آنکه تمام سیکل تنفس را کنترل کند، برای کمک کردن به بیمار در نفس کشیدن استفاده می‌شود. از چندین جهتsimv مثل ippv است. حجم و تعداد تنفس، از قبل تعیین شده است ولی بیمار در بین این تنفس‌ها می‌تواند بدون کمک و مانعی تنفس کند. به هر حال قبل از آنکه دستگاه، تنفس تعیین شده را تحویل دهد یک پنجره زمانی وجود دارد .مریض بایستی در این زمان خاص تنفس کند. ونتیلاتور خود را با بیمار تنظیم می‌کند و دم از قبل تعیین شده با تنفس بیمار تنظیم شده و همراه با تنفس بیمار به مریض داده می‌شود.

pcv: در این مد، از قبل فشار بر روی دستگاه مشخص است. پس گاز به ریه‌های بیمار تحویل داده می‌شود تا وقتی که فشار به مقدار خواسته شده برسد. بنابراین حجم جاری به مقدار ظرفیت ریه‌ها و زمان رسیدن فشار به مقدار لازم بستگی دارد.

psv: این مد نه تنها می‌تواند خود یک مد تهویه‌ای باشد، بلکه آن را می‌توان با دیگر مدها مانند simv نیز بکار برد. در این مد هیچ حجم و تعداد تعیین شده‌ای از قبل وجود ندارد. در عوض یک سطح فشار برای تحویل گاز تعیین می‌شود. برای سادگی یک اختلاف تدریجی فشار بین بیمار و ونتیلاتور وجود دارد. بیمار یک فشار منفی را در ریه‌های خود بوجود می‌آورد مثل آنچه در تنفس طبیعی اتفاق می‌افتد، در نتیجه اختلاف فشار بوجود می‌آید. بنابراین تنفس راحت‌تر، حجم جاری بیشتر و صرف انرژی توسط بیمار کمتر خواهد بود.

assist mode: همه بیماران تلاش تنفسی‌شان تضعیف نشده و بعضی وقتها شاید بهتر باشد که آن تلاش تنفسی نیز حمایت شود. مد کمکی یکی از این ضمیمه‌ها است. وقتی که بیمار شروع به نفس کشیدن می‌کند، تنفس دستگاه نیز در همان زمان تحویل داده می‌شود. فشار منفی ایجاد شده توسط بیمار ممکن است برابر یا بیشتر از آنچه باشد که بر روی دستگاه شده است. این برای تنفس‌های اتفاقی بیمار مفید است. به هر حال حجم تحویلی برای تنفس اجباری، همان حجم ست شده است.

peep: پس از بازدم فشار درون ریه‌ها افت پیدا می‌کند که ممکن است کلاپس آلوئول‌ها اتفاق بیافتد. برطرف کردن این کلاپس می‌تواند سخت باشد و باعث کاهش اکسیژناسیون و افزایش ورود خون بدون اکسیژن به سیستم شریانی می‌شود. برای تصحیح آن، یک سطح فشار تعیین می‌شود. این باعث می‌شود که همیشه ریه‌ها یک فشار مثبت در سطح تعیین شده یا بیشتر را داشته باشند. این آلوئول‌ها را باز نگه می‌دارد و اکسیژناسیون کافی خون را تأمین می‌کند. بالاخره ظرفیت ریه‌ها را بالا می‌برد و ممکن است انرژی مورد نیاز برای تنفس خودبخودی یا تنفس کمکی را کاهش دهد.

cpap : از همه نظر، cpap مانند peep است. وقتی که peep بدون دیگر مدهای ونتیلاتور بکار می‌رود،cpap نامیده می‌شود. در اینجا فشار ریه مانند peep، همیشه در سطخ تعیین شده قرار دارد ولی بیمار تمام دیگر عملکردهای تنفسی را انجام می‌دهد. در حال حاضر تجربه نشان داده است که با آمدن ژنراتورهای کوچک جریان هوا و مدارها،cpap را می‌توان در خارج از محیط‌های مراقبت بحرانی نیز بکار برد. این می‌تواند بوسیله ماسک‌های محکم مناسب بطور غیر تهاجمی انجام شود. این ممکن است لوله گذاری و تهویه کامل مکانیکی را غیر ضروری سازد و از پذیرش به بخش مراقبت‌های ویژه خودداری شود.

 

ونتیلاتور
دستگاه تنفس مصنوعی یا ونتیلاتور ساخت شرکت بنت مدل ۷۶۰

تجهیزات مورد نیاز برای انجام آزمون های کیفی و کمی عبارتند از:

– آنالایزر ایمنی
– شبیه ساز ریه
– کالیبراتور ونتیلاتور

دستورالعمل های کیفی

بدنه / اسکلت دستگاه:
قسمت بدنه دستگاه را از نظر پاکیزگی و شرایط فیزیکی عمومی مورد بررسی قرار دهید. مطمئن شوید که روکش های پلاستیکی بی عیب هستند.

وضعیت نصب و نگهدارنده ها:
ایمنی بدنه تمامی اجزاء یا مانیتورهایی که دستگاه به آنها اتصال دارد (مانند منبع گاز اکسیژن ، مرطوب کننده) را چک کنید.

دو شاخه برق:
دو شاخه برق دستگاه را جهت آسیب دیدگی چک کنید. قسمت دوشاخه را تکان دهید تا از سالم بودن آن اطمینان حاصل کنید و اگر صدایی که نشان دهنده شُل بودن پیچ ها  است شنیده شد ، حتماً آن را بررسی کنید.

سیم برق:
سیم را برای نشانه ای از آسیب دیدگی بازرسی کنید. اگر آسیب دیده است ، تمام سیم را تعویض کنید و اگر قسمت آسیب دیده نزدیک به یکی از دو انتهای سیم بود ، فقط قسمت آسیب دیده را تعویض کنید (ببُرید) ؛ در این صورت به وضعیت فاز و نول هنگام اتصال به دو شاخه برق دقت نمایید. سیم های شارژر باتری را نیز چک کنید. همچنین در ونتیلاتورهای پرتابل وضعیت سیم های شارژ باتری را چک کنید.

نگهدارنده کششی سیم برق:
هر دو قسمت پلاستیکی انتهایی سیم برق را چک کنید و مطمئن شوید که سیم را به طرز خوب و ایمنی نگه داشته اند.

فیوزها و قطع کننده های مدار:
اگر دستگاه دارای سوییچ قطع کننده مدار است ، چک کنید که سوییچ آزادانه حرکت می کند. اگر که از دستگاه توسط یک فیوز خارجی محافظت می شود ، چک کنید که نوع و مشخصات الکترونیکی آن از همان نوعی است که روی بدنه مشخص شده است

کابل ها:
شرایط عمومی کابل ها و دو انتهای آنها را بررسی کنید. کابل ها را  جهت  وجود شکاف و بریدگی در قسمت عایق بندی آنها آزمایش کنید.

اتصالات / بست ها:
تمامی اتصالات و بست های گاز را چک کنید. تمام بست های گاز باید محکم باشند و اصلا نشتی ندهند. باید اتصال تمامی متصل کننده های کلیدی (مانند اتصالات گاز) درست باشند و تمامی پین ها سر جای خود و به طرز ایمنی نصب شده باشند. اتصالات سیستم سانترال گاز طبی بیمارستان باید دارای DISS مناسب و یا بست های اتصال سریع باشند که نیاز به  استفاده از آداپتور را برطرف کنند.

فیلترها:
تمامی فیلترهای گازی را بررسی کنید. بررسی کنید که جایی نشانه ای از زنگ زدگی که دلالت بر وجود مایع یا گاز و یا جسم خارجی که باعث آلودگی منبع گاز شود ، وجود نداشته باشد.

سوییچ ها وکنترل ها:
قبل از تغییر هر کدام از کنترل ها و سوییچ ها ، شرایط آنها را چک کنید. اگر عملکرد هر کدام از آنها غیر معمول به نظر رسید (محدوده آلارم ها در پایان هر رِنج) امکان استفاده نامناسب کلینیکی را که منجر به نقص ابتدایی دستگاه می شود ، حتماً مدنظر قرار دهید.

چرخ ها و ترمزها:
اگر ونتیلاتور روی چرخ هایی قرار دارد ، شرایط آنها را چک کنید. اگر رشته هایی از پنبه یا نخ یا کهنه اطراف چرخ ها را فرا گرفته است ، آنها را جدا کنید و در مورد خوب چرخیدن آنها مطمئن شوید. از عملکرد ترمزها و قفل چرخ ها (اگر که در دستگاه موجود است) اطمینان حاصل کنید.

مکانیسم رفع فشار:
در صورت امکان ، مکانیسم رفع فشار ونتیلاتور را بررسی کنید ، به این گونه که مدار تنفسی را مسدود کنید و پیک فشار را روی نشانگرهای فشار بخوانید. مطمئن شوید که فشار فوق از مشخصات سازنده بالاتر نمی رود.

نکته: در صورت عدم دسترسی به دفترچه کاربری دستگاه ، اظهار نظر در مورد نتیجه تست میسر نخواهد بود.

فن و کمپرسور:
شرایط فیزیکی و نحوه عملکرد این دو قسمت را حتماً چک کنید. عملکرد خودکار دستگاه کمپرسور را هنگامی که فشار منبع گاز پایین تر از فشار مورد نیاز باشد ، آزمایش کنید. فن و فیلترهای کمپرسور را تمیز کنید و در صورت نیاز ، روغن کاری و تعویض کنید. البته به ملاحظات سازنده دستگاه توجه کنید.

باتری و شارژر:
در صورت امکان ، شرایط  فیزیکی و اتصالات باتری ها را بازرسی کنید. عملکرد آلارم هایی را که هنگام قطع برق با باتری کار می کنند ، چک کنید. ونتیلاتور را از برق بکشید تا ونتیلاتور با باتری کار کند ، شارژ شدن باتری و مدت زمانی که شارژ را نگه می دارد ، چک کنید. شرایط باتری را به وسیله فعال کردن آزمایش باتری یا با اندازه گیری ولتاژ خروجی بررسی کنید. سطح مایع را نیز بررسی کنید. زمانی را که لازم است باتری دیگری جایگزین شود با زدن یک برچسب که نشان دهنده زمان انجام این کار است ، مشخص کنید.

نمایشگرها / نشانگرها:
عملکرد تمام چراغ ها ، نشانگرها ، اندازه گیرها ، گیج ها و نمایشگرهای بصری روی ونتیلاتور و شارژ را تأیید کنید. از عملکرد تمام بخش های نمایشگر های دیجیتال مطمئن شوید.

سیگنال های صوتی:

سیگنال های صوتی را که از ونتیلاتور در هنگام کار کردن فعال می شوند ، چک کنید و مطمئن شوید که صدای آنها به طور مناسب باشد. اگر آلارم شنیداری قطع شده باشد و یا صدای آنها کم باشد ، به مسئول بخش یا پرستار در مورد اهمیت نگهداشتن صدای آلارم ها در سطح مناسب هشدار دهید.

مُدهای عملکردی:

باید این کار برای هر کدام از مدهای عملکردی انجام شود. در ونتیلاتورهای مراقبت ویژه به خصوص توصیه می شود که کلیه مُدهای عملکردی از جمله کنترل ، Assist/Control ، SIMV ، CPAP/PEEP ، Pressure Support را حتماً چک کنید.
ونتیلاتور را برای کار در مُد کنترل تنظیم کنید. چک کنید که آیا ونتیلاتور می تواند تنفس به شبیه ساز ریه دهد. همچنین در صورت داشتن مُد IMV ، ونتیلاتور را برای کار در مُد IMV تنظیم کنید ، چک کنید که آیا ونتیلاتور می تواند تنفس به شبیه ساز ریه دهد.

کمپرسور:
بر اساس توصیه های کارخانه آن را آزمایش کنید.

سیلندرهای گاز ، نشان دهنده های عقربه ای ، رگولاتورها:
تحقیق کنید که این اجزاء آماده هستند ، به درستی نصب شده اند ، در شرایط خوبی هستند و منبع گاز به اندازه مناسب وجود دارد.

برچسب ها:
چک کنید که تمام پلاکاردها و برچسب ها و کارت های دستور العمل ها خوانا باشد.

تجهیزات جانبی:
آماده بودن و شرایط لوازم جانبی و کمکی را چک کنید. تحقیق کنید که مدار تنفسی و فیلترها هماهنگ با پیشنهادات و دستورالعمل های کارخانه سازنده است. به دنبال وجود نشتی در مدار تنفسی باشید و مطمئن شوید که آداپتورها ، ثابت کننده ها و اجزاء (مثلا دریچه های دم ، PEEP و Yشکل و تله آب و نبولایزرها) به خوبی و به درستی عمل می کنند.

دستورالعمل های کمی

کنترلرها:
عملکرد مناسب و دقت کنترل ونتیلاسیون که هر کدام شامل موارد زیر است را تحقیق کنید:
Qn -1-1 حجم جاری یا Tidal Volume
Qn -1-2 نرخ تنفس یا Respiration Rate
Qn -1-3 زمان دم یا Inspiratory Time
Qn -1-4 نسبت دم به بازدم یا Inspiratory : Expiratory (I:E)
Qn -1-5 میزان جریان یا Flow
Qn -1-6 صحت غلظت اکسیژن
Qn -1-7 صحت فشار راه های هوایی
در مورد عملکرد و دقت کنترل های ونتیلاسیون و نمایشگرها تحقیق کنید. این آزمایشات نوعاً به وسیله اتصال ونتیلاتور به یک شبیه ساز ریه یا آزمایش کننده ونتیلاتور و مقایسه مقادیر اندازه گیری شده با تنظیمات روی دستگاه انجام می شود. از توصیه های کارخانه برای تنظیمات مناسب ونتیلاتور که در قسمت عملکرد و دقت ذکر شده است ، پیروی کنید. مقادیر اندازه گیری شده حداکثر باید ۱۰% با تنظیمات تفاوت داشته باشند. میزان حجم کلی اندازه گیری شده به وسیله نمایشگر حجم در خروجی دریچه گازها یا دریچه Peep (در صورت استفاده) را ثبت کنید. حجم همچنین می تواند از محاسبه حجم جاری تحویل داده شده از حاصلضرب کامپلیانس مدار تنفسی و ریه مصنوعی (c) و v=c*PIP) PIP) به دست آید. برای تعیین کامپلیانس فوق (c) ، حجمی را روی ونتیلاتور تعیین و آن را به مدار تنفسی و یا ریه مصنوعی تحویل دهید ، سپس تغییرات به دست آمده در فشار را در ورودی ریه مصنوعی یادداشت کنید. کامپلیانس (c) از تقسیم این فشار ثبت شده بر حجم تحویل داده شده بدست می آید. تفاوت حجم اندازه گیری شده ۱۰%± حجم کلی تنظیم شده در ونتیلاتور است. تعداد تنفس ها در یک دقیقه را یادداشت کنید. چک کنید که نرخ اندازه گیری شده می تواند ۱ (تنفس/دقیقه) از نرخ تنفسی تنظیمی تفاوت داشته باشد. (در نرخ های تنفسی بالا می تواند تا bpm2 ± تفاوت داشته باشد.)
صحت غلظت اکسیژن تحویلی بایستی در حدود ۱۰%± غلظت اکسیژن تنظیمی یا ۳% اکسیژن تنظیمی باشد (هر کدام بزرگتر باشد).

 

پارامترها و آلارم های مانیتور شده:

در مورد عملکرد مناسب ، ایمنی و صحت پارامترهای مانیتور شده و آلارم های جانبی آن ها که می تواند شامل موارد زیر باشد ، تحقیق کنید:
Qn-2-1 نرخ تنفس
Qn-2-2 زمان دم
Qn-2-3 ماکزیمم فشار دم
Qn-2-4 ماکزیمم فلو دم
Qn-2-5 فشار پایان بازدمی مثبت یا PEEP
Qn-2-6فشار متوسط مسیر هوائی
Qn-2-7 حجم (شامل حجم جاری و حجم دقیقه ای)
Qn-2-8 درصد اکسیژن دمی جزئی (FIO2)

ونتیلاتور را به شبیه ساز ریه یا آزمایش کننده ونتیلاتور وصل کنید و تحقیق کنید که مقادیر نمایش داده شده بیش از ۱۰% با مقادیر شبیه سازی شده ، تفاوت نداشته باشند. شرایط ایجاد آلارم های صوتی و بصری را ایجاد کنید. چک کنید که پیام آلارم بر روی صفحه ظاهر می شود. اگر ونتیلاتور دارای ویژگی قطع آلارم است ، روش راه اندازی مجدد آن را (به صورت دستی یا اتوماتیک) چک کنید. عملکرد کنترل صدا را چک کنید که به درستی عمل می کند. اگر آلارم های صوتی قطع شده اند یا بر روی صدای کم تنظیم شده اند ، کارکنان را در مورد اهمیت نگه داشتن صدای آلارم ها در سطح مناسب آگاه کنید. اگر از کنترل آلارم از راه دور استفاده می کنید ، عملکرد صحیح آلارم و نشانگر آن را چک کنید.
باید فعال شدن آلارم (مثلاً فشار دمی ماکزیمم بالا ، فشار پایین ، اکسیژن دمی جزئی پایین) در حدود ۱۰% از مقادیر تنظیم شده باشد (خاطر نشان می شود این آیتم در بیشتر مواقع شامل دستگاه ونتیلاتور مراقبت ویژه می شود).

آزمون های کمی از نوع ایمنی الکتریکی

این آزمون ها به صورت عمومی شامل موارد زیر است:
۱- اندازه گیری مقاومت زمین حفاظتی
۲- جریان نشتی زمین
۳- جریان نشتی بدنه
۴- جریان نشتی بیمار
۵- جریان نشتی کمکی بیمار

 

نگهداری و كار با ونتيلاتور

در ونتيلاتورهاي امروزي از تهويه فشار مثبت استفاده مي‌شود كه در آن گاز با فشار به داخل ريه‌ها فـرستـاده مـي‌شـود و بـديـن تـرتيب عمل دم انجام مــي‌گـيــرد ولــي سـيكـل بـازدم غيـرفعـال اسـت. راه ارتباطي بيمار و دستگاه به يك لوله محدود مي‌شود و از نظر انواع تنفس دهي بسيار انعطاف پذير است.
مـعـمـولا لـولـه‌هاي هوا و اتصالات دچار ايراد مـي‌شـونـد. لـولـه‌هـاي آسـيـب ديده و پوسيده بايد سريعاً تعويض شود. مرطوب ساز و نبيولايزرها احـتمال مسدود شدگي دارند ؛ تميز كردن مداوم آن‌ها توصيه مي‌شود. در صورتي كه مايع (خون ، ادرار ، سالين ، بتادين ، آب و …) وارد دستگاه شود ، لازم است دستگاه سريعاً باز و قسمت‌هاي آسيب ديده (سوييچ ها ، رله ها ، موتورها يا فيلترهاي هوا) تـعـويـض شـود. كنترل كردن ماهانه جريان نشت الكتريكي و كاليبراسيون هر ۶ ماه يك بار الزامي است. فيلترهاي هوايي لوله بيمار بايد مرتباً تميز يا تعويض شود. لامپ ها ، سوييچ ها ، وسايل فعال كننده ، موتورها و هيترها وسايل الكتريكي هستند كـه بـه صورت متناوب نياز به بررسي و تعويض دارند. ونـتـيـلاتـور بـايـد در مـكـاني قرار گيرد كه از ابـــزارهـــاي فــرسـتـنــده (فــركــانــس‌هــاي راديــويــي پراكنده) فاصله مناسبي داشته باشد. همچنين در محيطي كه MRI موجود است نبايد قرار گيرد.

ونتیلاتور

منبع اكسيژن و هوا   
در دسـتـگـاه ونتيلاتور معمولا سه اتصال منبع شامل: كمپرسور ، ورودي هوا و ورودي اكسيژن وجود دارد كه هر يك بايد به ورودي مخصوص خود متصل شوند. در منبع هوا يا اكسيژن نبايد هيچ گـونـه آبي وجود داشته باشد. همچنين به منظور جلوگيري از آسيب به ونتيلاتور مطمئن شويد كه تمامي ورودي اتصالات عاري از هر گونه نشتي و آلودگي است.

كاليبراسيون سنسور اكسيژن
كـلـيــد  را فـشــار دهـيـد. ايـن كـار سبـب مي‌شود دستگاه به مدت ۲ دقيقه اكسيژن ۱۰۰% را به بيمار بدهد و بدين گونه سنسور اكسيژن كاليبره شـود. مـشـخـصه اكسيژن هميشه فعال است مگر اين‌كه توسط كاربر غير فعال شده باشد.

نمادها
بـر روي صـفـحـه نـمـايـش دسـتـگـاه نـشـانه‌هايي ممكن است ظاهر شود كه در اينجا به توضيح سه مـورد از آن‌هـا مـي‌پـردازيـم (R نـمـاد مـقاومت و C علامت پذيرش است) :

(C(xxxxxx یا (R(xxxxxx: فلو بيمار كمتر از ۰/۱ ليتر بر دقيقه است ؛ جريان هواي بيمار كمتر از آستانه مورد انتظار است. در اين حالت شكل موج تنفس و داده‌هاي نمايش داده شده مربوط به بيمار را براي يافتن علت بررسي كنيد.

(C(0 یا (C(500 و یا ()R: اين اندازه‌ها خارج از محدوده فيزيولوژيك قرار گرفته اند. شكل موج تــنــفــــس و مــــدار بــيــمــــار بــــايـــد بــــررســــي شـــود.

(C(xxx یا (R(yyy: در این صورت C كـمتر از ۱/۳‌ است. اگر وزن بيمار كمتر از ۲۴ كيلوگرم باشد ، مدار مخصوص كودك بايد نصب شود.

آلارم

١- سـنـسـور اكـسـيـژن: در ايـن حـالـت سـنـسور اكسيژن كاليبره نيست يا اين‌كه خراب شده است. جـهـت رفـع آن دكـمـه  را فـشـار دهيد. در صـورت عـدم رفع اين آلارم ، سنسور را تعويض كنيد.

 ٢- PCIRC : فشـار راه هـوايـي انـدازه گيـري شـده تقريباً برابر يا بزرگ‌تر از محدوده تنظيم شده است. بـررسي لوله درون ناي و وضعيت بيمار پيشنهاد مـي‌شـود. در بـيمار مواردي چون تغيير صداهاي تنفسي مانند خس خس كردن يا اتساع قفسه سينه به صورت نامتقارن ، مي‌تواند سبب افزايش فشار شود. تجمع مايع در مدار ، مشكلات مدار ، انسداد لوله هوايي و تجمع مايع در فيلتر مي‌تواند در اين مورد تأثيرگذار باشد.

 ٣- O2% : در ايـن مــورد درصــد اكــســيــژن اندازه‌گيري شده در طول هر يك از فازهاي مربوط به سيكل تنفسي %۷‌ يا بيشتر است. منبع اكسيژن ، هوا و در نهايت ونتيلاتور را بازبيني كنيد. افت فشار اكسيژن مي‌تواند سريع يا به آرامي صورت گيرد. در افت سريع ، احتمال نشتي در منبع اكسيژن وجود دارد كه بايد اتصالات بررسي شوند. ممكن است راه هوايي توسط مخاط مسدود شده باشد كه در ايـن حالت ساكشن پيشنهاد مي‌شود. در افت آرام ، در نظـر گـرفتـن وضعيـت بيمـار مـاننـد وجود سرفه يا صداهاي خس خس در نفس كشيدن در اولويت قرار مي‌گيرند.

٤-  VTE : حجم جاري بيمار در هر بار تنفس بيش از حد مجاز است. بيمار و تنظيمات دستگاه را بررسي كنيد تا از تغييرات مقادير C و R مطلع شويد.

٥-  VETOT : حجـم دقيقـه اي خـارج از محـدوده پذيرفته شده است. مانند مورد قبل، وضعيت بيمار و پارامترهاي دستگاه را كنترل كنيد.

٦–  Vti : حجم ارائه شده از طريق هر لوله، برابر يـا بـيـشتر از محدوده حجم جاري است. احتمال نشت لوله وجود دارد.

٧-  fTOT :  ايـن آلارم در حـين تنفس با حجم كنترل شده ظاهر مي‌شود و علت آن به احتمال زياد كاهش حجم جاري است. در صورت عدم رفع آن ، اتصالات ونتيلاتور را برداشته و با نمايندگي مجاز تماس بگيريد.

٨- كم بودن حجم جاری: نشت هوا به علت قطـع‌شـدن مـدار ونتيـلاتـور يا اتصالات نبولايزر ، پارگي يا شكاف در سيم‌ها از جمله عوامل ايجاد آن اسـت. از اتصـال صحيح دستگاه به بيمار مطمئن شـويـد. سپـس نشـت هـوا در لـولـه ورود به ناي و سيستم ونتيلاتور را كنترل كنيد.

٩- آپنه: در اين آلارم نياز به تغيير مد دستگاه به وضعيتي است كه حمايت تنفسي بيشتري از بيمار به عمل مي‌آورد.

١٠- عـدم عملكرد ونتيلاتور: اين آلارم زماني رخ مـي‌دهـد كه سخت افزار شكسته يا نرم افزار حيـاتـي دستگـاه دچـار مشكـل شـده باشد. در اين مورد به نمايندگي‌هاي مجاز مراجعه كنيد.

١١- فن: اگر فیلتر فن مسدود شده باشد یا به خوبی عمل نکند ، این آلارم رخ می دهد. در صورت انسداد فیلتر آن را تمیز کنید و اگر لازم بود ، فیلتر را تعویض کنید.
عــــلاوه بــــر مـــوارد فـــوق آلارم‌هـــاي ديــگـــري همچون: PCOMP ، PVENT ، باتري غير قابل استفاده ، دم بيش از حد طولاني و … نيز وجود دارد كه در اين موارد نيز بررسي وضعيت بيمار ، يافتن نشتي و در نهـايـت مـراجعـه بـه نمـاينـدگي‌هاي مجاز پيشنهاد مي‌شود.

توجه

به منظور اطمینان از سرویس دهی مناسب و اجتناب از صدمه به دستگاه یا فرد کاربر ، تنها باید افراد متخصص سرویس دستگاه را انجام دهند.
‌بــراي جـلــوگـيـري از خطـرات شـوك ، مطمئـن شويد كه ونتيلاتور خاموش و از پريز برق جدا شده است.
‌بـيـمـاران مـتـصـل به دستگاه بايد تحت نظارت پـرسـنـل پـزشـكـي قـرار گـيـرند و در صورت بروز مـشـكـل ، بـا تـوجـه به هشدار مربوط به هر يك از وضعيت‌هاي ذكر شده ، عكس العمل لازم توسط كادر درمان انجام شود.
براي جلوگيري از خطر آتش سوزي ، كبريت ، سيگار روشن و تمام منابع مشتعل شونده ديگر را (مـاننـد داروهـاي بيهـوشـي مشتعـل شـونده يا گرم كننـده) بـايد از منابع اكسيژن و دستگاه ونتيلاتور دور نگه داشت. از لوله اكسيژن پوسيده ، ساييده شده يا آغشته به مواد قابل احتراق مانند: گريس يا روغن استفاده نكنيد. در صورت آتش سوزي يا احساس بوي سوختگي ، بلافاصله ونتيلاتور را از منبع اكسيژن دور كنيد.
‌ونتيلاتور را به صورت دوره اي بررسي كنيد و قطعات فرسوده ، معيوب و آلوده را جايگزين و يا تميز كنيد.

نظافت
در هنگـام تميـز كـردن ، تمـامـي قسمـت‌ها را از ونتيلاتور جدا كنيد و پس از نظافت ، آن‌ها را استريل كـنـيــد. قطعـات را در محلـول آب گـرم و صـابـون بــشـــويـيــد ، سـپــس آن‌هــا را خـشــك كـنـيــد. بــراي ضـــدعــفــونــي كــردن مـعـمــولا از Puritan Bennett اسـتـفـاده مـي‌شـود. بـه مـنظور جلوگيري از انتقال آلودگي يا صدمه ، جابجايي فيلترها بايد با دقت صورت گيرد. در پايان قطعات را بازرسي و از سالم بـودن آن‌هـا اطـمـيـنـان حـاصـل كـنـيد. توجه داشته بـاشـيـد كـه قرارگيري طولاني مدت قسمت‌هاي دستگاه در محلول صابون سبب كاهش عمر مفيد قـطـعـات ، ايـجـاد لـكـه يـا حـتي ترك بر روي آن‌ها مــــي‌شـــود. بــنـــابـــرايـــن بـــراي نــظـــافـــت دســتــگـــاه دستورالعمل كارخانه سازنده را دنبال كنيد.

راهنمای تنظیمات ونتیلاتور:

انتخاب مد:

حالت تهویه باید با توجه به نیازهای بیمار باشد. در وضعیت اورژانس، پزشک ممکن است در تنظیمات اولیه را بر حسب نیاز به به سرعت عملکرد در اورژانس از مد  . SIMV و  A / C  که حالت چند منظوره است استفاده کند.  در بیماران مبتلا به یک درایو تنفسی خوب و نارسایی تنفسی خفیف تا متوسطPSV  انتخاب اولیه خوبی است(مد SPONT همراه با PS)

حجم جاری:
مشاهده عوارض باروتروما و ترومای حجمی   به توصیه های حجم جاری حداقلی در سال های اخیر منتهی شده است بطوریکه حجم جاری از ۱۰-۱۵ میلی لیتر / کیلوگرم به طور معمول مورد استفاده قرارمی گیرد.
حجم جاری اولیه  در حضورCOPD، ARDS  ۸-۵ میلی لیتر / کیلوگرم حسب وزن ایده آل بدن است. هدف در تنظیم حجم جاری آن است  که فشار کفه  کمتر از ۳۵ سانتی متر آب باشد.

تعداد تنفس(RR)  :

به جز بیمارانی که  نیاز به تنفس عمیق و سریع برای درمان اسیدوز متابولیک، یا آسیب داخل جمجمه، ریت ۱۲-۸ توصیه می شود. ریت بالا به معنای زمان کمتر برای بازدم، افزایش فشار متوسط راه هوایی، و به دام افتادن هوا در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی راه هوایی(تشدید پیپ خود بخودی) است. ریت اولیه در بیماران مبتلا به آسم ممکن است به عنوان یک تکنیک هیپرکاپنیک مجاز در حدود ۵-۶  تنفس در دقیقه تنظیم شود.

اکسیژن مکمل درمانی:
پایین ترین  FIO2  که اشباع اکسیژن خون شریانی (SaO2) بیشتر از ۹۰٪ و PaO2  بیشتر از ۶۰  میلی متر جیوه را تأمین کند، توصیه می شود.  شواهدی بر آسیب سلول های پارانشیمی در  استفاده طولانی مدت از FIO2  کمتر از ۴۰%  وجود ندارد.

نسبت دم /باز دم، (/ E I):

 برای شروع ۲: ۱ است. ۱:۴ یا ۵: ۱ در حضور بیماری انسدادی راه هوایی به منظور اجتناب از شکار هوا  (انباشت نفس) و  پیپ خودکار  یا ذاتی (iPEEP)   توصیه می شود.  استفاده از نسبتI / E معکوس ممکن است در بیماران خاص با مشکلات پیچیده انطباق در زمینه ARDS مناسب باشد

سرعت  جریان دمی:
سرعت جریان دمی تابع از TV، نسبت I / E  و RR  است. این پارامتر ممکنست از طریق تنظیمات دیگر داخلی توسط دستگاه تنفس مصنوعی قابل کنترل باشد. سرعت جریان می تواند صریحاً ۶۰ L / min به طور معمول  تعیین شود.  این عدد ممکن است به ۱۰۰ L / دقیقه افزایش برای ارائه  سریع TV (دم) و ایجاد فرصت برای بازدم طولانی مدت در حضور بیماری انسدادی راه هوایی افزایش یابد.

فشار مثبت پایان بازدمی (PEEP):
فشار پایان بازدمی مثبت (PEEP) دارای چندین اثر مفید است و هنگامی که در سطوح مطلوب  و در ترکیب با حجم جاری کم استفاده می شود، احتمال بروز آسیب ریه ناشی از ونتیلاتور را کاهش می دهد.  به طور خاص، تحقیقات قابل توجهی در حال ارزیابی استفاده از سطوح بالایی از PEEP در آسیب حاد ریه (ALI) و ARDS انجام می شود.

PEEP با افزایش تعداد آلوئول “باز” ​​شرکت در تهویه ، (با توجه به فروپاشی دوره ای و بازگشایی آلوئول ) کاهش خطر ترومای ناشی از آتلکتازی ، را در پی دارد.  با این حال، توجه داشته باشید که در بیماری مانند ARDS، درجه ای که عملکرد آلوئول به خطر افتاده است فوق العاده در ریه ها متفاوت است و هیچ  PEEP  ایده آل مناسبی  برای تمام آلوئولها وجود ندارد و باید یک PEEP متعادل انتخاب شود. علاوه بر اثر اخیر در باز نگهداشتن الوئولها پیپ مناسب می تواند به برگشت آب درون آلوئولها به فضای بینا بینی کمک کند.

فایده  روشن استفاده  ازPEEP  در ادم ریوی قلبی و همچنین غیر قلبی است.  کاهش بازگشت وریدی به سمت راست قلب با افزایش فشار داخل قفسه سینه فایده جانبی آن در موارد CHF است.

استفاده از PEEP  فیزیولوژیک ۳-۵  سانتی متر H2 O  برای جلوگیری از کاهش ظرفیت باقی مانده کاربردی در افراد با ریه طبیعی معمول است. استدلال برای افزایش سطح PEEP  در بیماران بدحال است بر مبنای ارائه اکسیژن قابل قبول و به منظور کاهش FIO2  به سطوح غیر سمی(FIO2 <50%).  سطح PEEP  باید چنان متعادل شود که فشار داخل قفسه بیش از حد (کاهش بازگشت وریدی حاصل و خطر ابتلا به باروتروما)  رخ ندهد.

حساسیت(تریگر):
با تهویه کمکی، حساسیت به طور معمول در حد -۱ -۲ سانتی متر به H2 O تنظیم می شود. تشدید iPEEP  استفاده از  نیروی دمی منفی به (عنوان معیار) برای حساسیت را  برای غلبه بر پیپ داخلی با مشکل مواجه کرد.  دستگاههای جدیدتر توانایی اندازه گیری جریان دمی به جای نیروی منفی ارائه کردند. سنجش جریان برای تریگرینگ در صورت وجود، ممکن است کار تنفس مرتبط  با ونتیلاتور را کاهش دهد.

ایرادهای معمول و روش های نگهداری

معمولاً لوله های هوا و اتصالات دچار ایراد می شوند . لوله های آسیب دیده و پوسیده باید سریعاً تعویض شود .مرطوب سازا و نبولایزرها احتمال مسدود شدگی دارد که تمیز کردن مداوم آنها توصیه میشود . در صورتی که مایع ( خون، ادرار، سالین، بتادین، آب، و … ) وارد دستگاه شود لازم است دستگاه سریعاً باز و قسمت های آسیب دیده (سوییچ ها، رله ها، موتورها یا فیلترهای هوا ) تعویض گردد. چک کردن ماهانه جریان نشت الکتریکی و کالیبراسیون هر ۶ ماه یک بار الزامی است .
فیلترهای هوایی لوله بیمار باید مرتباً تمیز یا تعویض شود . لامپ ها، سویچ ها، وسایل فعال کننده ، موتورها و هیترها، وسایل الکتریکی است که به صورت متناوب نیاز به بررسی و تعویض دارد .

گردآورنده : دانشنامه مهندسی پزشکی ( wikibme.com )

منابع : ماهنامه مهندسی پزشکی ویکی پدیا , مد اسکیپ , ویکی بی ام ایی , bme711 , vlgekar

 

کپی برداری از مطالب تنها با ذکر نام گردآورنده و منابع امکان پذیز است.

Rate This Article

(92رای از 126رای به مفید بودن این مقاله رای دادند)

نظر نمیدهید ؟